بازار جهانی خرافات؛ از روغن بنفشه و ادرار گاو در شرق تا شفای تلویزیونی در غرب!

نسخه‌های افراد علم‌گریز و خرافاتی اگر چه بسیار متفاوت‌اند، اما وجه مشترک همه آنها عدم اعتماد و حتی دشمنی با پزشکی نوین است.

دانش مدرن و به طبع آن پزشکی نوین، بیش از دو سده است که قدرت خود را در پاسخ به مشکلات بشر آشکار کرده و این حضور همه‌جایی و محسوس روز‌به‌روز بیشتر هم شده است. تنها یکی از نتایج پزشکی نوین، بالا بردن سطح عمومی سلامت و به طبع آن، رسیدن جمعیت زمین به آستانه ۸ میلیارد نفر است. پاسخ علم به معضلات ناشی از حوادث طبیعی همچون سیل، زلزله و طوفان نیز، اگرچه نتوانسته مانع رخ دادن آنها شود اما آثار مخرب آنها را بسیار کاهش داده است.

 با این وجود، بازار جهانی خرافات و توسل به روش‌های غیر علمی در چاره‌جویی برای معضلات زیست‌محیطی و بهداشتی هنوز رونق دارد. خصوصا آنجایی که علم مدرن در حال تجربه اندوزی است و راه‌حل نهایی را هنوز ارائه نکرده است. مثال اخیر از این معضلات، شیوع جهانی ویروس کرونا است. پس از شیوع این ویروس، خرافه‌گرایان عالَم (که هر یک بر طبل حق‌به‌جانبی مطلق خویش می‌کوبند) فضا را برای جولان راهکارهای غیر علمی خود مهیا دیده‌اند و مشتری می‌طلبند.

نمونه وطنی آنها، امثال عباس تبریزیان پدر خودخوانده طب اسلامی‌ست که راه‌حل درمان ویروس کرونا را استعمال روغن بنفشه می‌داند که این تجویز از فرط عجیبی و خنده‌آور بودن، نقل محافل داخلی و خارجی نیز شده و مضحکه‌ای به راه انداخته است

البته تبریزیان در این میدان تنها نیست و همگنان هندی‌اش نیز در کارند. به طور مثال راهکار برخی از هندوها برای جلوگیری از ابتلا به کرونا، نوشیدن ادرار گاو است

البته اگر فکر می‌کنید این راه‌ها مخصوص اهل خاورمیانه یا هندی‌های آسیایی است، بهتر است نمونه‌ای از پیشرفته‌ترین کشور دنیا را در ویدئوی زیر ببینید که یک کشیش آمریکایی به مخاطبان برنامه تلویزیونی‌اش می‌گوید دست‌تان را روی صفحه تلویزیون بگذارید تا شما را شفا دهم.

نسخه‌های این افراد علم‌گریز اگر چه بسیار متفاوت‌اند، اما وجه مشترک همه آنها عدم اعتماد و حتی دشمنی با پزشکی نوین است. پزشکی‌ای که از درمان بیماری‌های چشمی تا پیوند قلب و اهداء عضو، کارنامه‌ای درخشان از درمان بیماری‌ها به جا گذاشته است. البته هنوز تا رهایی از همه بیماری‌ها راهی طولانی در پیش است، اما راه علم و پیشنهادهایش نه تنها مطمئن‌ترین مسیر است که از خطرات همه‌گیری نیز جلوگیری می‌کند. لحظه‌ای تصور کنید به جای وزارت بهداشت و علم پزشکی در داخل کشور، امثال افرادی که ضریح حرم را می‌لیسیدند، عهده‌دار سلامت جامعه می‌بودند که در آن صورت احتمالا مرگ و میرهای مشابه ناشی از وبا و طاعون در دوران قاجار و پیش از آن را بایستی تجربه می‌کردیم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *